كاش بشود...

میگوید کاش بشود فراموشش کرد, نمیشود ولی. شبیه مخدر است هی بیشتر میخواهی هی وابسته تر میشوی هی تشنه تر میشوی. میدانی نشدنی ست, میدانی سهم تو نیست میدانی همه اینها را, ولی نمیشود, نمیشود این لعنتی را فراموش کرد. نمیشود رهایش کرد ...
میگویم شبیه زخمی ست که هی تازه اش میکنی, دردت می آید ولی حال خوبی دارد این خراشیدن زخم. نمیخواهی خوب شود ولی یک جائی باید رهایش کنی. بگذاری زخم ببندد. هرچند جایش باقی میماند, گاهی نگاهش میکنی و دوباره خاطره تو را درون خلسه ای دردناک غوطه ور میکند.

از میان همینطوری های روزانه

بازی روزگار...